Δεν μας ανήκει, ανήκουμε σε αυτό
Πριν περίπου ένα χρόνο, επικοινώνησα με ένα γκρουπ ανθρώπων. Επαγγελματίες & συνάδελφοι που σέβομαι και κάποιοι από αυτούς και φίλοι μου.
Τους παρουσίασα το project "WE MOVE FOR PALESTINE".
Δεν ήταν εφικτό για όλους, για διάφορους λόγους — κάτι απόλυτα κατανοητό — υπήρχαν αρκετοί περιορισμοί κ.λπ. Όσοι τα κατάφεραν, τους ευχαριστώ για τον κόπο, τον χρόνο, τη φωνή και την τέχνη που έδωσαν τόσο γενναιόδωρα. Φένια & Cse, Σωτηρία, Ελένη. Όσοι δεν τα κατάφεραν, σας ευχαριστώ για τον διάλογο, για τον διαφορετικό τρόπο στήριξής σας και για όσα συνεχίζουμε να μοιραζόμαστε. Νατάσα, Σάννυ, Χρύσα, Χριστίνα, Βαγγέλης.
Δύο άνθρωποι δεν απάντησαν ποτέ — ενώ ξεκαθάρισα πως το ghosting είναι κάτι που δεν κάνω tolerance. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο δεν εμφανίστηκαν ποτέ, ενώ υπήρχαν ευκαιρίες καθώς είναι ενεργοί στα social media. Θέλω να τους ευχαριστήσω και αυτούς — και όσους σαν αυτούς ακολουθήσουν — διότι με διαφορετικό τρόπο μου επιβεβαιώνουν ότι πορεύομαι στο μονοπάτι που η καρδιά και η φωνή μου θέλουν. Τα ονόματά τους δε θα τα μοιραστώ.
Ο λόγος που το μοιράζομαι τώρα, είναι αφενός γιατί τώρα το ένιωσα και αφετέρου επειδή βιώνουμε μια περίοδο που ο εγωκεντρισμός είναι ντυμένος με φιλοσοφικές ανησυχίες και κρυμμένος πίσω από δόγματα, μεθόδους και συστήματα που χρησιμοποιούνται ως κάλυψη και δικαιολογία για τις πράξεις μας.
Αν τα πιστεύω μας, οι αξίες, η ηθική, η κοινή λογική και η λίστα συνεχίζεται, είναι βασισμένα σε δόγματα και συστήματα, μήπως τελικά δεν μας ανήκουν αλλά εμείς τους ανήκουμε; Ό,τι κληρονομιά υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει σκοπό και στόχο να μας βάλει σε καλούπια, αλλά να μας μορφώσει σε τέτοιο επίπεδο που θα έχουμε την ικανότητα να την αμφισβητήσουμε, να την αγαπήσουμε και τελικά να αφήσουμε κομμάτια της που δεν εξυπηρετούν να κοιμηθούν, μην επιτρέποντάς τα να μας κρατήσουν αιχμάλωτους, χωρίς όμως να αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί.
Και ίσως αυτή ακριβώς η αμφισβήτηση —του τι μας ανήκει και τι όχι— είναι που με οδήγησε τελικά στη φωνή μου. Η τέχνη και ο αθλητισμός ίσως έχουν τη μεγαλύτερη δύναμη απ' ό,τι άλλο υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. Ο καθένας μας έχει το δικό του χρονοδιάγραμμα στο αν και πότε θα χρησιμοποιήσει τη φωνή του — εγώ τη βρήκα στα late 20s μου, μέχρι τότε ήμουν αδαής και μπερδεμένη. Ποτέ όμως δεν χρησιμοποίησα τίποτα από τα παραπάνω ως δικαιολογία για τη στάση μου.
Η πορεία που έχω επιλέξει θα μου κλείσει πόρτες — αν δεν το έχει κάνει ήδη. Είμαι ευγνώμων για τις ανοιχτές, και "τυχερή" για τις κλειστές. Ως μετανάστρια σε μία από τις πιο δύσκολες χώρες του κόσμου, είναι πολύ σημαντικό να προστατεύω τη φωνή μου και να συνεχίσω να μαθαίνω πώς να την χρησιμοποιώ. Όσον αφορά όμως το πραγματικό μου επάγγελμα στον χώρο της τέχνης, της κίνησης και του αθλητισμού, δεν μπορεί να με σωπάσει τίποτα. Και αυτό, γιατί δεν εξαρτώμαι από αυτά αλλά πορεύομαι μέσω αυτών. Και για μένα, αυτό είναι ευλογία.
Cheers σε όσους από εσάς βρίσκουν, σαν κι εμένα, τη φωνή τους μέσα από την τέχνη, τον πολιτισμό και τον αθλητισμό.