ΤΟ ΑΞΙΑΚΟ 'ΧΡΟΝΟΧΡΗΜΑ' part1.
Πρόσφατα συνειδητοποίησα γιατί δεν τα πάω καλά με το χρήμα και τον χρόνο. Και τα δύο έχουν τον ίδιο παρονομαστή, και δεν είναι άλλος από τον άνθρωπο. Θα περίμενε κανείς να πω τα μαθηματικά, αλλά ας το παραδεχτούμε - μέχρι εκεί με κόβει.
Τον τελευταίο καιρό λοιπόν αναρωτιέμαι, πώς γίνεται η σύμβαση αυτή - την οποία δεν υπέγραψα ποτέ - να ορίζει τα βήματα μου από τότε που γεννήθηκα. Και εμβαθύνοντας λίγο, τι σημαίνει να είσαι γυναίκα σε έναν κόσμο που το κέντρο του μαγνήτη του είναι το αξιακό "χρονοχρήμα"; Ο Ίκαρος έπεσε γιατί πλησίασε πολύ τον ήλιο. Ο άνθρωπος θα πέσει γιατί έχει το φρόνημα του Ίκαρου.
Οι Έλληνες έχουν δύο λέξεις για τον χρόνο. Τον χρόνο, που είναι ο μετρήσιμος, ο ποσοτικός και ο καιρός, που είναι ο κατάλληλος, ο εμπειρικός.
"Γυναίκα, πόσα δεινά θα γλίτωνες αν ζούσες στους καιρούς;"
Το θεϊκό αυτό σώμα με την απαράμιλλη σοφία, θα ήταν ο πλοηγός της ανθρώπινης ζωής και της σχέσης της με όλες τις υπάρξεις της γης και του σύμπαντος.
Αντιθέτως, είσαι εγκλωβισμένη σε τοίχους, μετρήσεις και κοινωνικά στερεότυπα, που προσπαθούν να σε δαμάσουν και να σε κάνουν μετρήσιμη - σαν να μπορεί να μετρηθεί η αξία ενός ανθρώπου. Κι εμείς οι γυναίκες το πληρώνουμε πιο ακριβά. Από την γέννηση, την πρώτη περίοδο, την εφηβεία, την γονιμότητα, την προεμμηνόπαυση, την εμμηνόπαυση, το τίποτα. Ο κύκλος της ζωής μας μόνο κύκλος δεν είναι, παρά χρηματιστήριο.
Κάπως έτσι λοιπόν, η σχέση μου με το αξιακό χρονοχρήμα ήδη αλλάζει. Όχι επειδή το δέχτηκα - και ούτε σκοπεύω - αλλά επειδή αναγνώρισα από πού προέρχεται και τι προθέσεις έχει. Κατανοώ καλύτερα τους ανθρώπους και τις κουλτούρες που είναι συμβατές με αυτό, και αυτό από μόνο του εκτός του ότι είναι βοηθητικό στην σχέση μου μαζί τους είναι και ανακουφιστικό.
Στο part2 θα μιλήσω για το χρήμα, για τη σχέση του με τον χρόνο και για αυτή μου τη ζύμωση.